Í skugga Hitlers og Himmlers: Um útrýmingu “undirmenna” og ræktun “ofurmenna”


Hvernig er þetta annars, tapaði Hitler ekki stríðinu? Jú, að vissu leyti, en ekki öllu: Hugsjónin lifir áfram. Á Vesturlöndum birtist hún í saklausu orðasambandi sem stjórnmálamenn taka sér gjarnan í munn og heitir “undir sérstökum kringumstæðum. ” Á hinum tólf myrku árum valdaskeiðs Þriðja ríkisins nefndist þetta “sértækar aðgerðir” sem fólust í fóstureyðingum, líknarmorðum, geldingum og þjóðarmorði. Meðal nautnasjúkra hedónista vestrænna velferðarríkja birtist hinar “sértæku aðgerðir” nú um stund í mynd skefjalausra fóstureyðinga. Í reynd hafa þær gengið svo langt að þær hafa raskað öllum fólkspýramídanum, það er að segja þurrkað út heilu aldursflokkana. Þetta þýðir að brátt verður komið að öðru stigi hinna “sértæku aðgerða.” Hér á ég við líknarmorðin. Til þess að nautnasjúk kynslóð hedónistanna geti keypt sér stundargrið, gæti þetta falist í því að byrja á að því að deyða ömmurnar og afanna – jú, sjáið þið til, skattabyrðin er orðin allt of þung og er bókstaflega að sliga okkur. Í reynd er þetta þegar byrjað í Hollandi, að sjálfsögðu allt undir merkjum manngæsku. Síðan mætti halda enn lengra áfram og “líkna” veiku fólki og fötluðu og ef það hrekkur ekki til, þá foreldrunum þegar þau eru komin yfir ákveðið aldurstakmark (að sjálfsögðu allt samkvæmt laganna hljóðan, ekki ætlum við nú að fara að brjóta lög, er það?).

Vitið þið elskurnar mínar að ég ráðlegg ykkur að kaupa ykkur fiðlu. Fiðlu, hvað kemur hún þessu máli við? Jú, nýlega birtist skopmynd af forsætisráðherra Lýðveldisins Íslands í miðjuopnu Blaðsins. Hann var afar þungbúinn á svipinn – en það er hann reyndar alltaf – og við hlið hans mátti sjá rauðan kassa með gleri og fiðlu fyrir innan. Á kassanum stóð: Notist einungis í neyðartilfelli. Þið munið jú eftir sögunni af Neró rómarkeisara sem lék á slaghörpu meðan Róm brann, er það ekki? Gleymið ekki að kaupa fiðlubogann, að öðrum kosti kemur fiðlan að litlum notum. Það er hollt fyrir sálina að leika á fiðlu þegar öll börnin, sjúkir og fatlaðir, pabbar og mömmur og afar og ömmur og allir þessir óæskilegu og skuggalegu útlendingar eru horfin af sjónarsviðinu til að vinna bug á tómleikatilfinningunni.

Áhugi almennings hefur að nýju beinst að kynbótum á mönnum þegar flett var ofan af svikamyllu kóreumannsins Dr. Hwang Woo-Suk á sviði erfðafræðinnar nú fyrir skömmu, rétt eins og þegar prófessor Ian Wilmut og samstarfsmönnum hans tókst að klóna sauðkindina Dolly. Nú hyggst téður Wilmut nota kanínuegg til að rækta mennska frumuvísa í. Þetta gefur orðatiltækinu “að fjölga sér eins og kanínur” nýja merkingu. Einn ágalli fylgir þessari aðferð: Hér verður um “hálfmenni” (chimeras) að ræða. Þessi hugmynd er í sjálfu sér ekki ný af nálinni því að þetta var draumsýn Stalíns, það er að segja að rækta hermenn sem væru að hálfu leyti apar. Hann fól Ivan Pavlov að annast þessar tilraunir, en þegar þær báru ekki árangur var hann sendur í útlegð til Kashakstan árið 1938 þar sem hann andaðist úr kulda og vosbúð ári síðar. Að vísu auðnaðist Stalín að gera fjölmarga Rússa að öpum, þó að með öðrum hætti væri: Það er að segja með skipulagðri afsiðun.

 

Hins vegar snérust kynbætur Þriðja ríkis Hitlers um að “rækta” ofurmenni hins hreina aríska kynstofns. Óaðskiljanlegur þáttur þessa alls fólst þannig í að “útrýma” því fólki sem hagsmiðir þessarar stefnu töldu óæskilegt. Þetta voru meðal annars Gyðingar, Sígaunar, vangefið fólk og á einhvern hátt fatlað, stríðsfangar og síðast en ekki síst andófsmenn. Í sjálfu sér er hér ekki um neina nýjung að ræða í mannkynssögunni, það er að segja hugmyndin um að kynbæta mannkynið. En nýju lífi var blásið í þessar hugmyndir og nú af þjóðernisástæðum þegar Frakkinn Arthur de Gobnineau greifi (1816-1882) gaf út rit sitt “Um ójöfnuð mannlegra kynþátta” á árunum 1853-1857 og hristi rækilega upp í mönnum í Þýskalandi. Hópur þýskra geðlækna hreifst mjög af þessari hugsjón meðal annarra dr. Werner Villinger, dr. Carl Jung, dr. Werner Heyde og dr. Erhard, ekki síður en ungur atvinnuleysingi og misheppnaður listamaður, Adolf Hitler að nafni og helsta stoð hans og stytta, Heinrich Himmler. Síðar áttu þeir dr. Werner Villingar. dr. Werner Heyde og aðstoðarmaður þeirra dr. Eberhardt, eftir að verða atkvæðamiklir í deild um “sértækar aðgerðir” í utanríkisráðuneytinu sem nefndist T 4 daglega (kennd við Tiergartenstrasse 4 í Berlín). Miklar “rannsóknir” á kyngöfgi hins hreina kynstofns fóru þannig einnig fram við Keiser Wilhelmstofnunina (í dag Max Planck institut) þar sem sýnt var fram á með óyggjandi “vísindalegum” rökum hversu hinn hreini kynstofn stæði “undirmönnunum” (untermenchen) ofar. [1].

Þessi stefna einskorðaðist ekki við Þriðja ríkir heldur átti sér einnig ákafa talsmenn á Norðurlöndunum. Minnast má á Norðmennina dr. Jan Mohr og dr. J. Schutz-Larsen, en af tillitssemi við eftirlifandi ættingja skulu íslenskir talsmenn þessarar stefnu í læknastétt ekki nafngreindir hér. En bæði fóstureyðingar og lög um geldingar voru sett á Íslandi og ungur stjórnmálamaður sem síðar varð einn af forsætisráðherrum þjóðarinnar skrifaði víðfræga grein í Morgunblaðið um drengi “hinnar hreinu hugsunar” í Þýskalandi. Ég tala ekki um þau hörmulegu tilvik þegar nokkrar Gyðingafjölskyldur voru gerðar brottrækar frá Íslandi og sendar beint í gin óargadýrs nasismans! Sjálfir erum við kaþólskir ekki lausir við þennan draug fortíðarinnar. Kaþólska kirkjan á Íslandi gaf stóla og borð í félagsheimili nýstofnaðs kvenfélags NSP (nasistaflokksins) og prófessor nokkur sem taldi sig kaþólskan skrifaði grein um Dachau og hreifst mjög af öllu hreinlætinu, regluseminni og uppeldisgildi slíks fyrir verðandi ofurmenni Þriðja ríkisins sem var reyndar flestum slátrað á Austurvígstöðvunum í æðisköstum “der Führer.” Eitt sinn sagði maður í BNA við mig: Þú þarft ekki að óttast hund þessa manns, varastu hann sjálfan vegna þess að það er hann sem bítur.”

Þessari hreyfingu óx einnig fylgi í lendum Bretakonungs og þannig var Breska mannbótafélagið stofnað fyrir stríð. örlagavaldurinn í Englandi var þó ekki de Gobineau heldur náfrændi Darwins, Galton að nafni. Hann lagði grunninn að svo kölluðum “félagslegum Darwinisma” þar sem einungis hinir hæfustu áttu að tímgast á jörðinni samkvæmt bókinni. Fjölmargir þjóðkunnir breskir vísindamenn störfuðu innan hreyfingarinnar, fólk líkt og dr. Doris Odlum; Sir Aubrey Lewis; dr. Lancelot Hogben; Adrian lávarður; Brain lávarður; Sir Russell Brain; dr. Felix W. Brown og Lady Darwin, svo að eins fárra sé getið. Það segir sig sjálft að Mannbótafélagið átti ekki beinlínis upp á pallborðið hjá almenningi eftir stríð. Þannig hvarf það af sjónarsviðinu og birtist undir nýjum nöfnum síðar. Meðal þessara félaga eru meðal annars: The Marie Stopes Memorial Foundation sem nýtur fjárhagslegs stuðnings úr sjóðum Mannbótafélgasins, Family Planning Association, Voluntary Sterilisation Association, Galton Foundation og síðast en ekki síst International Planned Parenthood Foundation.

En höfum við ekki vikið að BNA í þessu sambandi. Stofnandi forvera Planned Parenthood – National Birth Control League (stofnað 1916) – var náin vinkona Margaret Higger Sanger (1879-1966), [3] en hún var ákafur talsmaður barnamorða, líknardrápa og geldinga í BNA. Nafn þessarar konu var: Mary Ware Dennet. Núverandi forseti samtakanna er Cecile Richards, dóttir fyrrverandi fylkisstjóra í Texas, Ann Richards. Félagsskapurinn hefur látið mikið til sín taka í Bandaríkjunum í gegnum árin. Þannig voru lög um geldingar í gildi í 38 ríkjum í Bandaríkjunum á fjórða áratugi aldarinnar. Allt fram á síðustu ár hafa 1.8 milljón börn verið myrt árlega í BNA, þó að dregið hafi úr fóstureyðingum sem eru nú 1. 3 milljónir árlega vegna gjörbreyttrar afstöðu almennings til þeirra. Kanarnir fylltust í reynd slíkri aðdáun á skoðanabræðrum sínum handan Atlantsála, að það hrökk upp úr einum þeirra i blaðaviðtali:

“Þjóðverjarnir eru að bera okkur sjálfa ofurliði í okkar eiginn leik.” [4]

Í upphafi greinarinnar varpaði ég þeirri spurningu fram hvort Hitler hafi í raun og veru tapað stríðinu eða ekki. Afturganga hans lifir góðu lífi enn í dag í hugarheimi fólks.
Þýski heimspekingurinn og guðfræðingurinn Romano Guardini – sem sjálfur komst í áþreifanlega snertingu við hin tólf myrku ár Hitlers – kom með varnaðaorð í þessu samandi hvað varðar áhrif ógnarstjórnar á hugi fólks: “Þetta hafði djúpstæð áhrif á tilfinningar og afstöðu almennings og því er ekki að ástæðulausu bent á það í upphafi, að rasa ekki um ráð fram og ganga út frá því sem vísu, að þetta hafi ekki síður haft áhrif á okkur sjálf.” [5]

Þið þekkið þetta sjálf frá því að þið voruð börn. Flest okkar hafa upplifað það sem börn að mamma klæddi okkur í okkar bestu spariföt og við fórum út að leika okkur kát og glöð. Síðan dundi ógæfan yfir og við óhreinkuðum fínu fötin okkar. En meðal annarra orða: Eruð þið búin að kaupa ykkur fiðlu? Kannski ætlið þið fremur að læra að leika á sítar, þið vitið, eins og arabarnir leika á. Það er alls ekki svo illa til fundið í íslamskri Evrópu eftir að hún er búin að drekkja sér í eigin blóði! Aleikum es salaam!

[1]. Ég hef kynnt mér lauslega og rennt yfir bók Jóhannesar Björns Lúðvíkssonar sem nú er fyrirliggjandi á netinu. Hún er í ósköp mikilli samhljóðan við þau rita sem ég las niður í Þýskalandi um helförina í gamla daga. Ritið heitir: “ Skákað í skjóli Hitlers. Hana má finna á http://www.vald.org/hitler/
Ég vara viðkvæmt fólk við sumum myndanna sem þar eru birtar.
[2]. Finna má ágætar greinar um þokkaiðju þessa fólks á Wikepedia, sjáhttp://en.wikipedia.org/wiki/Margaret_Sanger
[3]. Eftir því sem ég hef skilið er íslenskt útibú Planned Parenthood nefnt FUKOB (Fræðslusamtök um kynlíf og barneiginir) hér á landi.
[4]. Black, The War Ageinst the Weak, inngangur.
[5]. Romano Guardini (17. Febrúar  1885–1. október 1968): Das Recht des werdenden Menschenlebens.

Jón Rafn Jóhannsson

Greinin birtist upphaflega á heimasíðu kirkju.net.


Fleiri greinar eftir Jón Rafn Jóhannsson/

Auglýsingar
%d bloggurum líkar þetta: