Myndlistakeppni

LÍFSVERND er að skipuleggja myndlistakeppni fyrir

“Menningarnótt -18. ágúst 2012″
Þemað er:
„Mannslífið er dyrmætt“

VERÐLAUNIN ER 30.000 króna GJAFAKORT!

Öllum er velkomið að senda inn eigin listaverk um efnið.

Fimmtán bestu verkin verða sýnd í útstillingu á menningarnótt þar sem almenningurinn fær að kjósa.

Þátttökueyðublaðið og reglur keppninnar eru hér fyrir neðan…!

.

ÞÁTTTÖKUEYÐUBLAÐIÐ:

Nafn:
Símanúmer:
Netfang:
Tegund listaverks: (Teikning eða málverk eða stytta eda ljósmynd eda annað)
Stærð listaverks:
Lýsing á viðfangsefni, hverju verið er að reyna að koma til skila (hámark 100 orð)
sendið þessar upplýsingar fyrir 12.Ágúst 2012 til:

.

Skilyrði fyrir þáttöku í listaverkasamkeppni Lífsvernar vegna Menninganætur 2012

1. Viðfangsefnið getur verið málverk, teikning, ljósmynd, stytta o.s.f.
2. Ekki má senda verk eftir aðra listamenn, og við áskiljum okkur rétt til að hafna verkum sem ekki uppfylla þema keppninar (“Mannlegt líf er heilagt”) eða á annan hátt eru ekki viðeigandi.
3. Keppendur þurfa að fylla út eyðublað fyrir 12. Ágúst 2012.(Við framlegdum frestin til senda inn eyðublöð.)

4. Mögulega þurfum við að stilla upp listaverkunum utandyra og þá þurfa listamenn að ganga frá verkum sínum þannig að þau þoli rigningu og vind án þess að skemmast. (Við munum tilkynna staðsetningu keppninar á vefsíðum okkar þegar við vitum meira um það)
5. Fullfrágengin listaverk þurfa hafa borist okkur fyrir miðvikudaginn 15. Ágúst 2012. (Við munum láta listamenn vita um hvar er hægt að koma með þau).
6. 15-20 listaverk verða valin til að vera til sýnis á Menningarnótt, og um þau mun almenningur og nefnd á vegum Lífsverndar kjósa. Ljósmyndir af þeim og öðrum listaverkum sem bárust verða sýndar á vefsíðum okkar.
7. Lífsvernd mun nota ljósmyndir af listaverkunum til kynningar á starfi Lífsverndar og til upplýsinga um lífsverndarsjónarmið. Öllum listaverkum verður skilað til eiganda sinna eftir Menningarnótt.

Auglýsingar

Art Contest

LÍFSVERND is organizing an art competition for „Menningarnott 2012“ on the theme:
„Human Life is Sacred“

THE PRIZE WILL BE A 30.000krona GIFT CARD!

Everyone is welcome to contribute his or her original artwork on the subject.
The fifteen best contributions will be displayed in an exhibition on Menningarnótt, where the public is allowed to vote. The entry form and contest rules are below…!

 .

CONDITIONS FOR ENTRY in LÍFSVERND‘S 2012

Menningarnótt Art Competition

1. Entries can be paintings, drawings, photographs, sculptures, etc.
2. Only original artwork will be accepted, and Lífsvernd reserves the right to determine the suitability of each entry, both in terms of its adherence to the theme (“Human Life is Sacred“), and its aesthetic value (no obscenities nor profanity, for example).
3. Competitors must fill out an entry form by August 12, 2012. (We have extended the deadline for entry forms!)  The form is available on our websites Lifsvernd.is and lifsverndenglish.wordpress.com
4. In case we are not able to hold the competition inside, each artist must be able to weather-proof his or her entry to ensure it won‘t be damaged by rain or wind. (We will post the location of the contest on our websites once we have the details!)
5. Completed works of art must be submitted to Lífsvernd by Wednesday, August 15, 2012. (We will inform entrants of the exact location.)
6. Fifteen to 20 of the entries will be selected by Lífsvernd to be displayed on Menningarnótt, and those will be the entries upon which the public and the award committee will vote. Photographs of any additional entries will be displayed on our websites.
7. Lífsvernd reserves the right to use photographs of each entry for promotional and educational purposes. All entries will be returned to their owners after Menningarnótt.

ENTRY FORM for LÍFSVERND‘S 2012

Menningarnótt Art Competition

NAME:
PHONE NUMBER:
E-MAIL ADDRESS:
TYPE OF ENTRY: (drawing, painting, photograph, sculpture, etc.):
SIZE OF ENTRY:
OPTIONAL DESCRIPTION OF WHAT YOU ARE TRYING TO COMMUNICATE IN YOUR ENTRY (maximum 100 words):
Please email the above information  by AUGUST 12, 2012 to:

 

ECLIPSE OF REASON – Live Abortion Documentary

Published with permission from Bernard N. Nathanson, M.D. We would like to express our special thanks and gratitude for all of the lives saved by Dr. Nathanson.
Introduced by Charlton Heston, an Academy Award winner and a conscientious citizen who takes an active part in community and film industry affairs. He urges the news media which he charged have „failed badly to inform the public on the abortion issue“ to use the film Eclipse of Reason to promote a better informed public.
This film produced by Bernard N. Nathanson, M.D. documents the intra-uterine life of a little boy at 5 months of age as seen through a fetoscope – a camera placed inside the pregnant uterus. Riveting images of a late abortion are then shown with a camera both inside and outside the uterus. Consistently verifiable statistics emphasize that this horror takes place 400 times a day in the US alone.
In addition, there are deeply moving interviews with the other victims of abortion, women who have been irreparably injured by abortion, physically and psychologically.

10 Healthy and Viable Fetuses Aborted in Late-Term Abortions in Norway

a 5 months old fetus inside the womb

The midwives and the administrators of the Norwegian state hospital in Oslo declared last year that they feared illegal abortions had been performed at the hospital.

The case was brought before the Norwegian National Medical Office (the surgeon general), which said the Review Board, which makes the decisions about late-term abortions, had given permission for 10 illegal abortions.

Norwegian State TV(NRK) talked about the case and said that the midwives had been forced to participate in all the abortions for which the Review Board had given permission. The midwives, however, disagreed with many of the Review Board’s decisions.

In the online edition of this NRK news-item, it was said that sometimes the fetuses which the midwives were forced to abort were the same size as premature babies whom the hospital tries with all its power to save. In some cases, their hearts were still beating 45 to 90 minutes after they were removed from the womb.

In May of last year, the midwives declared that they had aborted a healthy six-month-old fetus. They demanded that this be the last time they would be forced to perform such an abortion.

The superiors of the midwives feared that in these instances, the hospital had broken the law.

Seven months after the midwives first went public, 54 of them signed a letter which was sent to the Norwegian royal family, to the Ministry of Health, and to the Norwegian National Medical Office, which came to the conclusion that the Review Board had misinterpreted the law.

source: mbl.is

SINNASKIPTI BERNARDS NATHANSONAR FÓSTUREYÐINGARLÆKNIS


Bernard Nathanson (fæddur 1920), prófessor við Cornell-háskóla, var
yfirlýstur guðleysingi og einn af helstu leiðtogum fóstureyðingarsinna
heimsins. Hann barðist linnulaust fyrir lögleiðingu og aðgengi að
ódýrum fóstureyðingum í Bandaríkjunum. Árið 1968 varð Nathanson
stofnfélagi að National Abortion Rights League (skammstafað NARAL).
Þetta voru samtök sem börðust fyrir réttinum til fóstureyðinga um allt
þjóðfélagið. Hann átti stærstu fóstureyðingarstöð í Bandaríkjunum og
sagðist bera ábyrgð á 75.000 fóstureyðingum. Hann játaði síðar að á
meðal þessara fóstureyðinga hefðu verið ófædd börn hans sem hann drap
með sínum eigin höndum. En síðar átti sér stað kraftaverki í lífi Nathanson. Hann sá að sér og hugsunin breyttist. Fremsti
fóstureyðingarsinni heimsins hóf að leiða baráttuna fyrir lífi ófæddra barna. Eftir margra ára undirbúning var hann skírður til kaþólsku kirkjunnar.

FJÖLSKYLDA, HEIMILI OG SKÓLI

Faðir hans, prófessor í læknisfræði og sonur innflytjenda af
gyðingaættum, hafði á námsárum sínum hafnað rétttrúnaði Gyðinga. Hann
trúði ekki á Guð, einungis á „æðra vald“ (Nathanson B. The Hand of
God: A Journey from Death to Life by the Abortion Doctor Who Changed
His Mind, Washington, DC: Regency, 2001, 109 – Hönd Guðs: Vegferð frá
dauða til lífs eftir fóstureyðingarsinna sem breytti um skoðun).
Tómhyggjuskoðanir föður hans sem hann innrætti syni sínum höfðu
varanleg áhrif á líf Bernards og persónuleika hans. Bernard ólst upp á
heimili þar sem gyðingatrú var ekki iðkuð enda þótt siðir og hefðir
hefðu verið í heiðri hafðar. Hatur föður Bernards á móður hans gerði
ástandið enn verra á heimilinu.

Foreldrar hans sendu hann í einn besta skóla New York (Columbia
Grammar School) en hann sóttu börn ríkustu gyðingafjölskyldanna. Rétt
eins og faðir hans, sem hann leit upp til, hafnaði Bernard
trúarbrögðum – trúði því að þau væru tilgangslaus flækja í lífinu –
ekkert annað en myllusteinn. Þrátt fyrir að vera trúlaus krafðist
faðir Bernards þess að hann færi í herbreskan skóla þrisvar í viku.
Þar lærði hann hebreskar bænir utanbókar sem sannfærði hann um að
gyðingatrú væri ströng og alls ekki til sátta. „Ímynd mín af Guði á
æskuárum mínum,“ sagði hann seinna frá, „var lík hinum alvörugefna og
skeggjaða Móse sem Mikelangelo skapaði. Þarna sat hann álútur,
hugleiddi hlutskipti sitt, við það að kveða upp sinn óhjákvæmilega
dóm. Þetta var minn gyðinglegi Guð: ógnarmikill og ógnvekjandi.
(Hvílík uppljómun það var þegar ég var í bandaríska flughernum að í
einhverri gremju fór ég að stunda kvöldnám í biblíufræðum. Þar
uppgötvaði ég að Guð Nýja testamentisins var elskulegur og mildur sem
fyrirgaf allt – að hann yrði þar sem ég myndi leita hans og að endingu
finna fyrirgefninguna sem ég hafði leitað vonleysislega þetta lengi“)
(27).
Hann gekk í hinn virta læknaskóla McGill árið 1945. Á fjórða námsári
sínu hafði prófessor í geðlækningum, Karl Stein, mikil áhrif á hann.
Kern var góður kennari og virtur fræðimaður og hann var einnig
Gyðingur. Nathanson dáði hann, var frá sér numinn af framúrskarandi
fyrirlestrum hans og rólyndi. Hann vissi ekki þá að Stern hefði gerst
kaþólskur árið 1943 eftir áralangar athuganir, lestra og íhugun. Stern
lýsti reynslu sinni af afturhvarfi sínu í bókinni The Pillar of Fire
sem kom út 1951. Nathanson varð fyrir áfalli þegar hann las bókina í
fyrsta sinn árið 1974. Þessi sjálfsævisaga hafði mikið að segja þegar
hann ákvað að hverfa til kaþólskrar trúar. Í síðasta kafla bókarinnar
útskýrir Stern fyrir bróður sínum, rétttrúnaðar Gyðingi, hvers vegna
hann gerðist kaþólskur: „Kirkjan er óbreytanleg í kennslu sinni. Það
er aðeins til einn yfirnáttúrulegur sannleikur á sama hátt og það er
einungis til einn vísindalegur sannleikur. Það sem lögmál framfara er
fyrir það efnislega er lögmál varðveislunnar fyrir það andlega. Ég
minnist þess þegar ég sýndi þér páfabréfið um Nasistana. Þér fannst
mikið til þess komið og sagðir: „Það er líkt og að það hefði verið
skrifað á fyrstu öld.“ Það er einmitt málið!“ (44).

HINN DJÖFULLEGI HEIMUR FÓSTUREYÐINGA
Á háskóladansleik haustið 1945 hitti Bernard hina heillandi og
saklausu 17 ára Ruth. Þetta var ást við fyrstu sýn. Þau hittust æ
oftar og töluðu um að festa ráð sitt. Ruth varð ófrísk. Þungunin gerði
sælu elskendanna að engu. Þau vildi ekki barnið og ákváðu að losa sig
við það. Eftir nokkra leit fundu þau loksins hjálp til við að eyða
fóstrinu. Það var gert á einkalæknastofu í algerri leynd.
Fóstureyðingar voru þá enn ólöglegar. Eftir að barnið var drepið
höguðu Bernard og Ruth sér líkt og samsærismenn í óhugsandi glæpi sem
ekki var hægt að koma orðum að. Mörgum árum síðar rifjaði Bernard
þetta upp: „Ég er viss um að þrátt fyrir að hafa virst huguð, þrátt
fyrir tryggð hennar og elsku, raunsæju mati hennar á öllum þessum
dapurlegu kringumstæðum er ég viss um að í einhverjum dapurlegum
afkimum huga hennar leyndust spurningar: Hvers vegna kvæntist hann mér
ekki? Af hverju gátum við ekki átt barnið? Hvers vegna hefði ég átt að
stofna lífi mínu í hættu og ókomnum börnum mínum vegna hagsmuna hans
og akademískar áætlunar? Mun Guð refsa mér fyrir verknað minn og gera
mig að óbyrju?“ (57).
Hjá Bernard höfðu spurningar trúarlegs eðlis engin áhrif á þessum
tíma. Hann skrifaði: „Hinn ósveigjanlegi guðlausi Gyðingur var þá
þegar frosinn í stellingu sinni“ (58). Hann hafði einungis áhyggjur af
heilsu Ruth og hvort hún gæti áfram verið frjó. Þau skildu skiptum.
Þetta var fyrsta reynsla Nathanson af hinum „djöfullega heimi
fóstureyðinga“ (58).
Um miðjan sjöunda áratuginn lauk Bernard læknanámi sínu í fæðingum og
kvensjúkdómafræði og afar arðbær starfsferill blasti við honum. Hann
hafði þegar að baki tvö hjónabönd. Þau brugðust – eins og hann síðar
viðurkenndi – vegna hans „eigin sjálfselsku og vanhæfni að elska“
(58). Hann barnaði konu sem elskaði hann mjög mikið. Hún grátbað hann
að leyfa sér að ganga með barnið og fæða það. Nathanson var
ósveigjanlegur: hann krafðist þess að hún endaði þungunina vegna þess
að hann hafði ekki efni á því að sjá fyrir barni og ef hún gerði ekki
það sem hann vildi myndi hann ekki kvænast henni. Hann sagðist sjálfur
geta eytt barninu. Hann endaði lífi þess á faglegan hátt. Hann hafði
ekkert samviskubit og efaðist ekki um réttmæti aðgerðar sinnar. Hann
var fóstureyðingarlæknir og hann hafði gert verk sitt fagmannlega.
Áður en þeir framkvæmdu fóstureyðingu sögðu hvorki Nathanson eða aðrir
læknar á þeim tíma sjúklingum sínum frá þeim hættum sem fylgdu slíkum
aðgerðum. Eftir sinnaskipti sín skrifaði hann: „Nú hefur komið fram að
það kann að vera samband á milli fóstureyðinga og brjóstakrabbameins;
þúsundir kvenna hafa orðið ófrjóar í kjölfar viðvaningslegra
fóstureyðinga. Og dánartíðni kvenna sem fara í fóstureyðingu eftir
þrettán vikur er meiri en dánartíðni kvenna við fæðingu. Hroki þeirra
sem stunda lækningar hefur ávallt verið viðurkenndur sem ljót hlið
starfsgreinarinnar en það mikla stærilæti sem þeir sem framkvæma
fóstureyðingar hafa látið í ljós hefur fyrr og nú verið óskaplegt.
Fyrir hverjar tíu þúsund konur höfum við einn lækni sem framkvæmir
fóstureyðingar: ískalda, samviskulausa menn sem miskunnarlaust misnota
læknishæfileika sína. Þeir smána siðferðilega ábyrgð sína og hjálpa –
nei, afvegaleiða, með sínu læknislega rólyndi, sinni altumhyggjusömu
fagmennsku – konum í verknað sem kemst næst því að vera sjálfseyðing.
Það er engin tilviljun að næsta skrefið á læknisfræðilegum vettvangi
skuli vera að læknum sé gert af ríkinu að aðstoða, alltaf í nafni
samúðar, við sjálfsmorð. Hversu breyttur hefði heimurinn ekki orðið ef
einhverjir afvegaleiddir „sérfræðingar“ í þjáningum hefðu farið upp að
krossinum og gefið Jesú skammt af óðjurt stuttu eftir krossfestingu
hans“( 61-62).

Árið 1968 gerðist dr. Nathanson stofnfélagi í félagsskap sem barðist
fyrir réttinum til fóstureyðingar í Bandaríkjunum (National Abortion
Rights Action League skammstafað NARAL). Eftir að fóstureyðingar voru
lögleiddar í New York-ríki árið 1970 var Nathanson skipaður stjórnandi
stærstu fóstureyðingarstofnunar í heiminum. Hann hefur viðurkennt að
bera ábyrgð á og að hafa framkvæmt 75.000 fóstureyðingar. Í grein sem
hann skrifaði stuttu fyrir sinnaskipti sín, Confession of an
Ex-Abortionist (Játningar fyrrum fóstureyðingarlæknis) lýsir hann
aðferðum sem hann sjálfur og samstarfsmenn hans hjá NARAL (og öðrum
fóstureyðingarstofum um allan heim) stunduðu til að fá allar hindranir
á fóstureyðingum í Bandaríkjunum felldar niður. Við verðum að minnast
þess að á sjöunda áratugnum voru flestir Bandaríkjamenn andvígir
fóstureyðingum. Innan 5 ára, þökk sé öflugu „markaðsátaki“, náðu
sérfræðingarnir hjá NARAL því markmiði sínu að sannfæra hæstarétt
Bandaríkjanna að lögleiða fóstureyðingar að vild allt að níunda mánuði
þungunar.

„Hvernig fórum við að þessu? Mikilvægt er að skilja aðferðirnar sem
notaðar voru vegna þess að þessar aðferðir hafa verið notaðar um allan
hinn vestræna heim – þótt þær kunni að hafa birst með ólíkum hætti –
við að gera breytingar á fóstureyðingarlögum (Mallon J. Bernard
Nathanson. 2009.).

Fyrsta aðferðin var að skoða hvaða aðferðir ætti að nota til að
sannfæra fjölmiðla um að viðurkenning á fóstureyðingum væri tákn um
upplýst frjálslyndi. Þeir vissu að skoðanakannanir meðal almennings
myndu ekki styðja viðhorf þeirra. Þannig að þeir bjuggu til
upplýsingar sem byggðar voru á tilbúnum skoðanakönnunum. Þeir höfðu
samband við fjölmiðla og sögðu þeim að eftir því sem síðustu kannanir
sýndu þá væru 60% Bandaríkjamanna hlynntir fóstureyðingum. Þeir skýrðu
frá því sem staðreynd að árlega dæju 10.000 konur vegna ólöglegra
fóstureyðinga (rétt tala var 200-250) og að ein milljón kvenna færi í
ólöglega fóstureyðingu á ári hverju (rétt tala var um það bil
100.000).Áframhaldandi og blygðunarlausar endurtekningar á þessum stóru lygum
af fjölmiðlum hafði þann árangur að sannfæra þá sem á hlýddu. Þessi
áróðursherferð var mjög árangursrík. Á einungis 5 árum hafði NARAL
tekist að sannfæra meirihluta þjóðarinnar um að lögleiða ætti
fóstureyðingar eins fljótt og unnt væri.
Önnur aðferðin fólst í svokölluðu „kaþólsku spili“. Þeir rægðu
linnulaust kaþólsku kirkjuna og félagslegar hugsanir hennar og sögðu
að hún ætti sér enga stoð í samtímanum. Kirkjunni var lýst sem
helgivaldi sem væri uppfullt af hræsnisfullum varmennum sem voru á
móti fóstureyðingum í því skyni að takmarka frelsi. Þessu var stöðugt
komið á framfæri. Þeir létu fjölmiðlum í té ýmiskonar lygar eins og:
„Allir vita að einungis klerkaveldið er á móti fóstureyðingum. En
flestir þeirra sem eru kaþólskir eru hlynntir fóstureyðingum.“
Þriðja aðferðin var að gera áróðursherferðina enn meira sannfærandi
með því að þagga niður vísindalegar niðurstöður um að mannlegt líf
hæfist við getnað. NARAL hélt því fram að það „væri vonlaust að
ákvarða hvenær lífið byrjaði; að spurningin væri af heimspekilegum
toga en alls ekki vísindalegum. Fósturfræði (fetology) [rannsóknir á
upphafi mannlegs lífs] leiðir ekkert annað í ljós en að líf hefjist
við getnað og að það krefjist allrar þeirrar verndar og gætni sem við
öll eigum að njóta (Mallon J. Bernard Nathanson. 2009.).
Þetta skrifaði Bernard: „Þegar ég lít yfir 25 ára tímabil, þann tíma
sem aðskilur mig frá þeirri andstyggð sem ég sá gert við líkama
þungaðra kvennanna og eyðingu barna þeirra, þykir mér undarvert hversu
ógagnrýnir við vorum í verkum okkar, siðferðilegt og andlegt tómlæti
okkar sem við höfðum tileinkað okkur við þessar aðgerðir og ótvíræða
vissu um hversu mikið siðferðilegt réttsýni fólst í verkum okkar. En
samt var þetta allt augljóslega óþverraverk. Hvers vegna gátum við
ekki séð tengslin á milli þess siðfræðilega og siðgæða, milli
óvandaðra verka og subbulegra sérfræðinga; hina augljósu græðgi og
kaldlynda hvata: milli stofnanna sem eru gersneyddar tilfinningum og
þeirra sem þar starfa, milli allra þessara siðfræðilegu vísa og
hryllilegs siðferðis við sjálfan verknaðinn?“ (106).

SINNASKIPTI

Árið 1973 varð Nathanson yfirmaður fæðingardeildar St.
Lúkasar-spítalans í New York. Þar var í fyrsta skipti komið fyrir
ómskoðunartæki en það var háþróað tæki sem gerði kleift að skoða og
hafa eftirlit með fóstrinu í móðurkviði. Ómskoðunartækið opnaði
Nathanson algerlega nýjan heim. Kvensjúkdómalæknirinn sagði: „Í fyrsta
skipti gátum við raunverulega séð mannlegt fóstur, mælt það, horft á
það og fylgst með því og raunar myndað tengsl við það og elskað það“
(125). Myndirnar í ómskoðunartækinu hafa ótrúlega sterk áhrif á þann
sem á horfir. Með ómskoðuninni breyttist viðhorf Nathanson gersamlega
gagnvart mannlegu fóstri: „Með ómskoðunartækni gátum við ekki einungis
komist að raun um að fóstrið væri lifandi lífvera heldur gátum við
einnig mælt allar mikilvægar hreyfingar þess; við gátum viktað það og
áætlað aldur þess, séð það kyngja og láta þvag, horft á það þegar það
svaf og vakti og sjá það hreyfa sig eins og það hafði nauðsyn til líkt
og nýfætt barn gerir“ (146). Eftir þetta var Nathanson ekki lengur
sannfærður um að leyfa ætti fóstureyðingar að vild. Hann skar niður
til muna fjölda þeirra tilfella sem hann taldi vera læknisfræðilega
réttlætanleg. Hann framkvæmdi síðan síðustu fóstureyðingu sína árið
1979.

Þegar komið var fram á árið 1984 var hann farinn að draga alvarlega í
efa réttlæti fóstureyðinga. Hann vildi komast að raun um hvað
raunverulega gerðist við fóstureyðingu. Hann hafði framkvæmt svo
margar en ávallt blindandi, vélrænt og í hugsunarleysi. Hann stakk inn
í móðurlífið verkfæri, kveikti á tæki sem sogaði út leifar af
líkamsvefjum. Hann varð að komast að raun um hvað gerðist. Hann bað
því vin sinn Jay, sem framkvæmdi 20 fóstureyðingar á dag að kveikja á
ómtækinu við aðgerðina og taka hana upp. Vinur hans gerði nákvæmlega
það sem hann bað um. Þegar þeir skoðuðu upptökuna varð þeim svo
brugðið að Jay hét því að hann myndi aldrei aftur framkvæma
fóstureyðingu. „Skelfing mín náði inn í innstu fylgsni hugskots míns
þegar ég sá það sem gerðist,“ skrifaði Nathanson síðar (141). Í fyrsta
skipti hafði hann verið vottur að því sem gerist við framkvæmd
fóstureyðingar; hann fékk vitneskju um hvað gerðist í raun og veru.
Filmurnar voru endurunnar af fagmönnum og myndin The Silent Scream
(Þögla ópið) varð til. Þetta er heimildarmynd um ógnvekjandi glæp gegn
alsaklausri og varnarlausri mannveru. Myndin sýnir 12 vikna barn í
móðurlífi reyna að verja sig gegn verkfæri sem kramdi það og öðru sem
sogaði það út. Myndin var frumsýnd í Flórida 3. janúar 1985. Hún olli
uppnámi.

Frjálslyndir urðu ævareiðir þar sem heimildarmyndin var mikil ógn við
fóstureyðingarbaráttu þeirra. Frjálslyndir fjölmiðlar reyndu að koma í
veg fyrir að meginþorri Bandaríkjamanna fengi vitneskju um þennan
sannleika. Sjónvarpsstöðvar neituðu hvort tveggja að sýna myndina og
selja auglýsingatíma sem sýndu auglýsingar þar sem borið var lof á val
lífsverndarsinna. Hér var komin skýr sönnun þess að fjölmiðlar voru
undir valdi fólks sem kaus menningu dauðans.
Þegar Nathanson sá þessar vísindalegu staðreyndir opnaðist hjarta
hans: hann viðurkenndi hinn óvefengjanlega sannleika að mannlegt líf
byrjar við getnað og að fóstureyðing væri morð á saklausri og
varnarlausri mannveru. Skoðanir dr. Nathanson á fóstureyðingum
breyttust á grunni vísindalegrar íhugunar en ekki trúarlegrar.

VEGURINN TIL KAÞÓLSKU KIRKJUNNAR

Andleg vegferð Bernard Nathanson til trúar á Guði var mjög erfið. Í
fyrstu uppgötvaði hann að mannlegt líf var heilagt frá getnaði til
náttúrlegs dauða. Það var ekki fyrr en síðar að hann fór að trúa á
tilvist Guðs. „Ég leitaði ekki að neinu andlegu; langanir mínar höfðu
verið – að mestu leyti – jarðneskar og holdlegar, markmið mín voru
áþreifanleg og hlutstæð og breyttust tafarlaust í peninga. Til að gera
málið enn verra var ég opinskár í fyrirlitningu minni yfir öllu þessu
– þetta var hinn ósveigjanlegi og trúlausi Gyðingur“ (187). Árin
1978-1988 voru honum einkum erfið. „Ég vaknaði hvern morgun klukkan 4
eða 5 og starði út í myrkrið í þeirri von (ég hafði ekki enn byrjað að
biðjast fyrir) að þær fréttir myndu koma leiftrandi í drunganum um
sýknun mína frammi fyrir einhverjum ósýnilegum dómstóli. Eftir að hafa
árangurslaust beðið í nokkurn tíma kveikti ég á lampanum á
náttborðinu, tók upp lesefni um syndina (sem ég hafði safnað að mér í
verulegu magni) og endurlas kafla úr Játningum heilags Ágústínusar
(sem var mikilvægast), Dostoevsky, Paul Tillich, Kierkegaard, Niebuhr
og jafnvel Lewis Mumford og Waldo Frank“ (188).

Hugsanir um sjálfsmorð komu æ oftar upp í huga hans. Hann gat ekki
borið þunga synda sinna einkum fóstureyðingar á þúsundum saklausra
barna. Hann reyndi að draga úr andlegum sársauka sínum og örvæntingu
með róandi lyfjum, áfengi, sjálfshjálparbókum og ráðgjöf geðlækna.
Ekkert kom honum að gagni. Á sama tíma tók hann æ meiri þátt í
starfsemi lífsverndarsinna. Hann hélt fyrirlestra um öll Bandaríkin,
skrifaði bækur og lét til sín taka á pólitískum vettvangi. Á
fjöldafundum lífsverndarsinna gerði hann áheyrendum og skipuleggjendum
ljóst að það eina sem sameinaði þá var sameiginleg andstaða þeirra
gegn fóstureyðingum. Hann var eftir sem áður fálátur um spurninguna um
trú á Guð.
Á þessum fjöldafundum og mótmælum frammi fyrir fóstureyðingarstofum
fór ekki fram hjá honum hið óskilgreinalega andrúmsloft óeigingirni
sem einkenndi allan mannfjöldann. Enda þótt fólkið væri umkringt
lögreglunni geislaði af andlitum þeirra sem viðstaddir voru og báðust
fyrir hreinn kærleikur. Fólkið baðst linnulaust fyrir og minnti hvort
annað á að ofbendi væri algerlega bannað. „Ég geri ráð fyrir að það
hafi verið hinn einskæri ákafi í kærleika og bæn sem undraði mig. Það
bað fyrir ófæddum börnum, fyrir ráðvilltum og hræddum þunguðum konum
og fyrir læknum og hjúkrunarfólki á læknastofunum. Það bað jafnvel
fyrir lögreglunni og fjölmiðlunum sem fjölluðu um atburðinn. Það bað
hvort fyrir öðru en aldrei fyrir sjálfu sér. Og ég velti fyrir mér:
hvernig getur þetta fólk gefið af sjálfu sér fyrir hóp sem er (og mun
ávallt vera) mállaus, ósýnilegur og getur ekki þakkað þeim?“ (192).
Fordæmið sem þetta fólk gaf fékk Nathanson til að hugleiða alvarlega
möguleikann á að Guð væri til. Hann skrifaði að í fyrsta skipti í
lífinu hefði hann farið að hugleiða tilvist Guðs – „guðs sem í óvissu
hafði leitt mig í gegnum alkunna vítishringi einungis til að sýna mér
leið til endurlausnar og miskunnar fyrir náð sína. Þessi hugsun var á
öndverðu við alla 18. aldar vissu sem ég hafði varðveitt; hún breytti
samstundis fortíð minni í andstyggilegt fen synda og illsku; hún
ákærði mig og sakfelldi mig fyrir alvarlega glæpi … en jafnframt –
eins og kraftaverk hefði gerst … entist hún … hin vaxandi trú að
einhver hefði dáið fyrir syndir mínar – fyrir tvö þúsund árum“
(193-4).

Áður en hann hóf andlega vegferð sína að leita að Guði var hann
óseðjandi í lestri á ævisögum merkra kaþólskra manna sem orðið höfðu
nýir í trúnni. Meðal þeirra voru Malcolm Muggeridge, Newman kardínáli,
Graham Green sem og aðrir rétttrúnaðar kristnir menn eins og C.S.
Lewis, Walker Percy og aðrir. En hann tengdist með nánustum hætti
reynslu prófessors síns, Karl Stern, sem lýsir sinni heillandi
andlegri vegferð í bókinni The Pillar of Fire . Nathanson viðurkenndi
að hafa fellt tár í hvert skipti sem hann endurlas kafla úr ævisögu
Stern. „Það hefur verið hlutskipti mitt að ráfa um heiminn í leit að
Honum sem gæti forðað mér frá glötun. En nú gríp ég í fald klæða hans
í örvæntingu, í skelfingu og til að fá himneska aðkomuleið fyrir þær
tærustu þarfir sem ég hef nokkru sinni þekkt. Hugsanir mínar hverfa
aftur til hetju ára minna í læknaskóla, Karl Stern, sem fór í gegnum
andlega umbreytingu einmitt á sama tíma og hann var að fræða mig um
hugvísindi, skipulag þeirra og uppsprettu, og skrifaði þessi orð í
bréfi til bróður síns: „Og um það var enginn efi – til Hans höfðum við
verið að skunda eða frá Honum höfðum við verið að skunda en allan þann
tíma hafði Hann verið í miðju alls““ (196).
Nathanson gerði sér grein fyrir að margir í lífsverndarsamtökunum báðu
fyrir honum. Andlega breyting hans var mild og kom með eðlilegum hætti
og færði honum létti og innri frið. Hann hóf að fá vikulega fræðslu
hjá séra McCloskey sem gerðist andlegur leiðbeinandi hans á erfiðum
vegi trúarinnar. Hann talaði opinberlega um ákvörðun sína um að eiga
afturhvarf til kaþólskrar trúar árið 1994. J. O‘Connor kardínáli
skírði hann 9. desember 1996 í dómkirkju St. Patricks í New York.
Vinir hans sem voru Gyðingar fögnuðu ákvörðun hans. Dr. Nathanson
sagði: „Með því að taka á móti Kristi þykir mér enn meira vænt um þá
staðreynd að ég er hluti af menningu, þjóð og hefðum Gyðinga. Það mun
aldrei breytast og af því er ég hreykinn.“ Frá þeirri stundi sótti
hann heilaga messu reglulega og gekk oft til skrifta auk þess að hann
stundaði djúpt bænalíf. Í stöðu sinni sem vísindamaður – á ótalmörgum
ráðstefnum og í bókum sínum og kvikmyndum – gaf hann vitnisburð um
helgi mannlegs lífs sem er jafn heilagt og Guð sjálfur, lífsgjafinn.
Enginn hefur rétt á að taka líf annarra. Sinnaskipti dr. Nathanson,
heimsfrægs fóstureyðingarsinna og ósveigjanlegs guðleysingja sem
gerðist guðrækinn kaþólskur maður og fór fyrir verjendum lífs ófæddra
barna, er efalaust ein af merkustu sinnaskiptum 20. aldarinnar.
Þegar hann heimsótti Pólland 10. október 1996 bar hann fram
tilfinningaríka bón til pólskra þingmanna á fréttamannafundi í
Porczyński sýningarsalnum: „Ég sárbæni ykkur: ekki taka eitt einasta
skref í átt að því að gera fóstureyðingar auðveldari! Sagan mun aldrei
fyrirgefa ykkur. Ég vara ykkur við: ekki gera sömu mistök og við
gerðum í Bandaríkjunum. Atkvæði greitt fóstureyðingum er sömuleiðis
atkvæði greitt líknardrápi, drápi á öldruðum, bækluðum og dauðvona, og
erfðafræðilegum tilraunum. Það yrði fyrsta skrefið í fótfesturökum
(slippery slope) en botn þeirra er að gera lífið algerlega ómennskt –
að dal dauðans.“

Alicja Kozlowska.
Þýtt úr ensku af Reyni K. Guðmundssyni.

Líf á kostnað lífs? – Um glasafrjóvgun

GLASAFRJÓVGUN

Það er óhrekjanleg vísindaleg staðreynd að mannlegt líf byrjar við
getnað. Við verðum að hafa í huga að samkvæmt tölfræðinni þarf að eyða
5 eða 6 mannverum til að búa til eina með glasafrjóvgun.

Ég lauk námi mínu 1984. Áður en ég hóf starf við að lækna ófrjósemi
hafði ég sérhæft mig í fæðingarlækningum og kvensjúkdómafræðum. Ég
lauk fyrstu og síðari gráðu sérhæfingarinnar 1993. Eftir að hafa unnið
á spítala í nokkur ár þáði ég stöðu á læknastöð sem sérhæfði sig í
lækningum sem áttu að hjálpa til við frjósemi. Þetta var ein af fyrstu
læknastöðvum í Póllandi þar sem meðhöndlun ófrjósemi var innt af hendi
með öllum þeim tiltæku aðferðum sem frjósemislækningar hafa upp á
bjóða hjónum í dag.

Þarna starfaði ég þar til 2007. Það var þá að Guð og hans guðdómlega
miskunn kom inn í líf mitt. Ég fór að skynja að glasafrjóvgunarmeðferð
var ekki það sem við ættum að stunda. Ekki einungis ég heldur við öll
– við öll sem ástundum læknisfræði. Ég gekk út án þess að vita hvað
væri framundan. En það var ekki það sem skipti mestu máli: ég
einfaldlega vildi ekki eyða fleiri mannverum þar sem slík eyðing er
óhjákvæmileg afleiðing glasafrjóvgunar.

Ég leitaði að stöðu í lífinu og fann eina. Hvern dag, skref fyrir
skref, leiddi Guð mig að því marki að ég gat haldið áfram að nota
þekkingu mína og reynslu til að hjálpa hjónum sem áttu við ófrjósemi
að stríða. En nú nota ég algerlega annars konar aðferð, aðferð sem
virti líf og reisn allra mannlegra vera.

VANDAMÁL VARÐANDI ÓFRJÓSEMI

Fullkomlega heilbrigð hjón yngri en 35 ára sem reyna getnað hafa um
það bil 20% möguleika að geta barn innan tíðahrings. Eftir
skilgreiningu sem Alþjóðaheilbrigðismálastofnunin (WHO) hefur sett
fram er tíminn sem hjón geta vænst getnaðar (TFP) að hámarki 12
mánuðir. Ef getnaður á sér ekki stað innan þeirra tímamarka þá ber að
viðurkenna að um ófrjósemi sé að ræða. Þegar kemur að því að merkja
frjósemi okkar telur WHO okkur algerlega fávís þar sem kona sem veit
hvernig á að kortlega hvenær hún er frjó (þ.e. þekkir þá daga
tíðahrings síns þegar hún er líklegust til að geta nýja mannveru)
hefur 30% eða jafnvel hærri möguleika að fá getnað á því tímabili.
Þannig styttast tímamörkin (TFP) í að minnsta kosti 6 mánuði.

Ófrjósemi snertir fimmtu eða sjöttu hver hjón. Það er áætlað að bara í
Póllandi séu um það bil 2 milljónir manna sem eiga við ófrjósemi að
stríða. Þetta á við um öll þjóðfélög heimsins. Eftir því sem
samfélögin eru þróaðri og „siðmenntaðri“ er hættan meiri á ófrjósemi.
Þetta er engin tilviljun. Minni frjósemi er meðal þess sem við greiðum
fyrir vaxandi siðmenningu okkar. Án tillits til hvort ófrjósemi stafi
af öðrum veikindum sem fyrir eru eða við tölum um hana sjálfa sem
veikindi hefur þetta fyrirbæri svo víðtæka félagslega og
fjölskyldulega kvilla í för með sér að ráða verður bót á þeim. Þannig
fæddist sú grein læknisfræðinnar sem tekst á við það vandamál sem
ófrjósemi er. Hún lýsir henni, rannsakar orsakir hennar og leitar
leiða til að koma í veg fyrir hana. Þessa grein læknisfræðinnar köllum
við frjósemislækningu.

Sjá má með eftirfarandi hætti hvernig ófrjósemi dreifist: ef við höfum
fyrir framan okkur 100 hjón sem valin hafa verið af handahófi og eiga
í vandræðum með að geta börn eru líkur á því að orsakanna sé að leita
hjá 40 konum í þessum hópi, 40 í hópi karlanna og blandað hjá þeim 20
sem eftir eru. Þannig er jöfnuðurinn.

Hormónaþættir skýra 20-30% allra tilfella ófrjósemi. Þetta er að mestu
leyti vandamál sökum eggloss en þó ekki eingöngu. Lítið sæðismagn
getur einnig átt upptök sín í hormónastarfsemi. Vélrænir þættir skýra
önnur 20-30% (þ.e. sama hlutfall) tilfella. Meðal þeirra eru:
eggjaleiðari er stíflaður, samgróningur í lítilli mjaðmagrind (þ.e.
þar sem frjóvgunarlíffærið er staðsett) og legslímuvilla.
Karlkynsþátturinn skýrir allt að 40% ófrjósemistilfella og
ónæmisfræðilegir þættir um 5% (eða jafnvel meira að mínu mati). Þannig
er ófrjósemi afleiðing „siðmenningar“ eins og sýnir sig í efnavæðingu
lífs og notkun á tilbúnum vörum þar með talda fæðuna sem við meltum.
Fyrir utan þessa þætti eru einnig þeir sem ekki  eru þekktir. Þeir
skýra 10-20% allra ófrjósemisþátta. Þetta er ófrjósemi af óþekktum
uppruna þ.e. ófrjósemi sem læknar geta ekki skýrt.

BARÁTTAN GEGN ÓFRJÓSEMI

Þegar læknirinn veit hvar ófrjósemin liggur, hversu oft hún gerist og
hvað orsakar hana byrjar hann að leita leiða til að ráða bót á henni.
Lækningar sem hjálpa til við frjósemi hvíla á þremur þáttum. Sá fyrsti
felst í því að fylgjast með tíðahring konunnar (greindur með ómsjá,
kvensjúkdómarannsóknum og greiningu á starfsemi kynhormóna í
líkamsstarfsemi konunnar) með það að markmiði að fá vísbendingu um
tímann þegar hjúskaparfar hefur bestu líkur á því að geta barn. Að
sjálfsögðu er hægt að „stýra“ tíðahring konunnar með lyfjagjöf þ.e.
örva egglos með því að gefa svokölluð „viðbótarlyf“ á öðrum hring
eftir egglos. Þetta er algerlega náttúruleg aðferð þar sem lyfin eru
til hjálpar. Þessi aðferð hefur einnig hlotið samþykki naprótæknilækna
og hefur ekki í för með sér nein siðferðileg vandamál. Öll hjón sem
eiga við ófrjósemi að stríða óska sér svo sannarlega þess konar
aðferð. Lækningar sem hjálpa til við frjósemi gengur lengra en þetta.

Til viðbótar því að gera athuganir og aðferðir sem að ofan greinir
koma þær með gervifrjóvgun í staðinn fyrir hjúskaparfar sem á sér stað
í næði og með innilegu sambandi innan veggja heimilisins. Þessi aðferð
felst í því að setja sæði karlmanns í leghálsinn eða eggrúmið
(innanlegs sæðing) eða beint í eggleiðarann. Það er augljóst að þessi
aðferð gefur kost á því að sæði annars manns en eiginmannsins er hægt
að nota. Þetta er nákvæmlega það sem hjálparlækningar við ófrjósemi
gera. Sæðisgjafinn er venjulega karlmaður undir 35 aldri sem er að því
að talið er heilbrigður (að sjálfsögðu er ekki hægt að skima hann í
leit að öllum sjúkdómum) og hefur nauðsynlegt sæðismagn. Þrisvar eða
fjórum sinnum í mánuði lítur hann við á læknastöð og þykist vera að
leita sér lækningar við ófrjósemi og þar gefur hann sæðisprufu sem
hann, beint út sagt, fær greitt fyrir. Þessi síðari aðferð fær ekki
samþykki allra og er vissulega siðferðilega röng.

Þriðja aðferðin sem getnaðarlækningar bjóða upp á í dag er sú sem er
umdeilanlegust. Hún felst í svokallaðri ólíkamlegri (eða utan
líkamans) frjóvgun sem kölluð er in vitro aðferð (glasafrjóvgun).

TÆKNILEGAR AÐFERÐIR GLASAFRJÓVGUNAR

Hvernig fer glasafrjóvgun fram? Fyrst fara hjónin í gegnum stutta
sjúkdómsgreiningu (2-3 klukkustundir) sem felst í viðtölum,
kvensjúkdómararannsóknum, ómskoðun og greiningu á hormónastarfsemi.
Því næst kemur úrskurðurinn: „Til að getað hjálpað ykkur verðum við að
grípa til ólíkamlegrar frjóvgunar að öðrum kosti verður hjálp okkar
gagnslaus.“

Ég fer ekki í nokkrum vafa um það að glasafrjóvganir í dag eru
gróflega misnotaðar. Í allt of mörgum tilfella hafa getnaðarlækningar
þær forsendur til að byrja með að þungun þurfi ekki að eiga sér stað
með náttúrlegum hætti og því sé best að stefna að glasafrjóvgun og fá
árangur á eins stuttum tíma og hægt er. Og því er það að mörg þessara
hjóna sem hafa óljósa hugmynd um ástæður slíks tilboðs, eða vita ekki
um aðra möguleika, samþykkja einfaldlega glasafrjóvgun.

Hvað gerist næst? Eftir að hafa rannsakað mælistærð sæðisfrumanna hafa
læknarnir í höndum útprentun á niðurstöðunum. Sæðið er því næst sett í
útungunarvél þar sem það er geymt við sérstakar aðstæður. Þegar hjónin
hafa gefið samþykki sitt að halda áfram glasafrjóvguninni er sæðið
sett í frystingu þ.e. það er fryst í fljótandi köfnunarefni við -193°
C. Þar með er hlutverki karlmannsins lokið. Hann gæti þess vegna farið
hinum megin á hnöttinn og snúið aftur 2 eða 3 árum seinna og heyrt
barnið sitt segja við móður sína: „Mamma, er það rétt að þessi maður
er faðir minn?“ Að sjálfsögðu er hægt að nota fersk sæði við
glasafrjóvgun. En allt of oft eru sæði notuð sem hafa hlotið
nákvæmlega slíka meðferð þ.e. frystingu og þíðingu.

En konan verður að fara í gegnum tvö þrep í
glasafrjóvgunarmeðferðinni. Það fyrra er lyfjafræðilegs eðlis þar sem
konan tekur daglega skammta af lyfjum til að örva eggjastokkana og
þroska eggbúin sem síðan eru undir stöðugri gæslu. Þekkt sem
blöðrueggbú (Graffian follicles) eru þau lögun eða belgir eggstokkanna
sem geyma þroskuð egg. Í náttúrlegum tíðahring kemur eitt slíkt
blöðrueggbú. Við glasafrjóvgun verður að hafa fleiri þar sem fleiri
eggfrumur eru nauðsynlegar. Þessi lyfjameðferð tekur 10 til 14 daga.
Síðara þrepið felur í sér handvirka eða tæknilega hagræðingu. Þegar
prófanir gefa til kynna að rétti tíminn sé kominn stingur læknirinn
(með aðstoð USG) nál í gegnum leggöngin og inn í báða eggjakirtlana,
stingur gat á eggbúin og dregur út innihald þeirra.

Rannsóknarsérfræðingur finnur síðan eggfrumurnar í vökva eggbúanna.
Frumurnar verða ávallt að vera fleiri en ein. Að öðrum kosti mun
meðferðin ekki skila tilætluðum árangri. Þessar eggfrumur eru síðan
sameinaðar sæðinu. Sæðisfrumurnar eru þíddar (hluti þeirra er ónýtur
en þær voru í upphafi í milljóna tali þannig að stór hluti þeirra eru
lifandi og kvikur) eða að ferskt sæði er notað. Við sígilda
glasafrjóvgun eru eggfrumurnar innsettar undir smásjá á petrískál sem
geymir sæðisauðgandi næringu. Þannig mun ein sæðisfruma álpast á eina
eggfrumu annað sæði á aðra eggfrumu og svo framvegis. Þessi aðferð
líkir að vissu leyti eftir því sem gerist í náttúrunni. Önnur nýrri
aðferð er gerð með svokallaðri míkróhagræðingu þ.e. smásjárfrjóvgun –
innspýtingu á sæði inn í eggfrumuna (skammstafað ICSI). Þetta er ekki
ný in vitro aðferð en í nýlegum aðferðum hefur hún orðið
óaðskiljanlegur þáttur glasafrjóvgunar.

Því næst eru þessir fósturvísar, sem eru árangur þess að sameina
eggfrumuna sæðisfrumunni, fjarlægðir eftir viðeigandi leiðum í
útungunarvél. Frávik hita upp á ± 0.1° í útungunarvélinni hefur þær
afleiðingar að fósturvísarnir deyja. Þeir hætta einfaldlega að
þroskast. Og hér vil ég koma á framfæri athugasemdum mínum: jafnvel
þótt við vildum koma fram með það sem fjölmiðlar kalla „kaþólska“ in
vitro aðferð þá yrði það einfaldlega ekki hægt þar sem þau tæki og tól
sem við höfum eru ekki áreiðanleg. Rafmagnsleysi, minnsta bilun í
tækjakosti eða smávægileg mistök starfsmanns valda því að allar þær
mannverur sem við höfum með tilbúnum hætti gefið líf deyja
einfaldlega. Þannig er ekki nokkur leið að framkvæma glasafrjóvganir
án þess að eiga á hættu á deyða mannveru.

HVERNIG MANNVERUR ERU MEÐHÖNDLAÐAR Á FYRSTU DÖGUM TILVERU SINNAR

Hvað verður um hina nýju mannveru eftir að hún er getinn á petrískál í
rannsóknarstofu? Fyrstu 24 tímana eru þessar mannverur undir nákvæmu
eftirliti og einhver sem þekkingu hefur á þessum málum lýsir yfir að
frjóvgun hafi átt sér stað.“ Næstu 24 tíma þ.e. 48 stundum eftir
sameiningu sæðis- og eggfrumunnar verður hinn mennski fósturvísir
fjögurra fruma lífvera. Tvær skiptingar hafa átt sér stað og fjórar
frumur orðnar til. Fósturvísisfrumur eru kallaðar kímfrumur. Á þriðja
tímabilinu þ.e. eftir 73 tíma er hinn mennski fósturvísir samansettur
af 8 frumum – 8 kímfrumum. Þegar komið er fram á 5 tímabilið er hann
orðinn kímblaðra – þroskaðra stig í þróun mannverunnar. Það er á þessu
öðru, þriðja eða fimmta 24 stunda tímabili að val á bestu fósturvísum
(venjulega eru þeir tveir) á sér stað. En á hvaða grundvelli? Það er
gert á grundvelli þriggja skilyrða: hversu hratt fósturvísirinn
þroskast, samhverfu frumunnar og kornótta áferð frumunnar. Val á
þessum tveimur frumum eru ekki endilega „rétt“ og allt of oft leiðir
lífið í ljós að ekki var um „rétt“ val að ræða.

Hvað verður um þá fósturvísa sem eftir eru? Þeir kalla þá afgangs
fósturvísa. Ég andmæli þessu því að hér höfum við mannverur –
„afgangs“ mannverur! Þeir eru mannverur á sínum fyrstu vaxtastigum –
fyrstu stigum þroska síns. En í uppgerð sinni og til að sýnast stunda
gott siðferði bjóða frjósemislækningar jafnframt upp á það að frysta
fósturvísa. Það er jafnvel til tölvuforrit sem leiðir þig í gegnum öll
stig frystigeymslunnar. Hægt er að varðveita mannveru í mörg ár við
hitastig fljótandi köfnunarefnis. En tímalengd geymslunnar er ekki
mikilvæg. Það sem er mikilvægt er frystingin og síðan bráðnunin. Í
flestum tilfella lifir fósturvísinn ekki það af að vera frystur og
síðan bræddur. Í flestum tilfellum deyr hann einfaldlega. Þú gætir
borið þetta saman við að þurfa skyndilega að hlaupa maraþon (þ.e. að
vera frystur) og síðan annað maraþon (þ.e. að vera bræddur). Gerið
ykkur í hugarlund að hlaupa meir en 42 kílómetra án þess að hafa
þjálfað sig undir það. Ekki er að furða að 70-90% af mennskum
fósturvísum deyja eftir að hafa verið í frystigeymslu.

Þegar hinir 2 fósturvísar hafa verið valdir hefst læknirinn handa við
það sem nefnt er „fósturfærsla“ – fósturvísarnir eru settir upp í
legið til að festast þar. Að því loknu fer konan heim til sín, tekur
lyfin sín og gerir þungunarpróf með þvag- og blóðprufu eftir 14 daga.
Því næst hringir hún í lækninn sem framkvæmdi hina ólíkamlegu frjóvgun
og segir annað hvort fagnandi að hún hefði heppnast eða klökkri röddu
að hún hefði misheppnast. Ef það síðarnefnda er raunin koma hinir
frystu fósturvísar upp í huga læknisins. En í þetta skipti er engin
nauðsyn á að valda eða örva egglos eða að endurtaka lyfjameðferðina
eða að stinga gat á eggbúið eða að sameina egg- og sæðisfrumurnar. Það
eina sem þarf að gera er að undirbúa konuna líkamlega og koma hinum
fyrrum frosnu fósturvísum fyrir á réttum tíma í tíðahringnum.

Einungis má fósturfæra lifandi fósturvísa en þegar sjúklingurinn kemur
í færsluna og þú þíðir hýðið sem geymir fósturvísanna kemstu að raun
um að báðir fósturvísarnir eru dauðir. Þannig að þú tekur annað hýði
og finnur að annar fósturvísirinn er lifandi en hinn dauður. Þú setur
þá hinn lifandi fósturvísi í legið. En allir frystu fósturvísarnir
voru lifandi mannverur! Þetta er dæmigerð framkvæmd á in vitro aðgerð.
Takið eftir að þegar fyrrum frosin sæði eru innsett er árangurinn
miðað við „ferskt“ sæði í glasafrjóvgunarmeðferðinni afar lítill – í
þessu tilfelli er árangur skilinn sem fæðing heilbrigðs barns.

NAUÐSYN Á DRÁPI Í IN VITRO MEÐFERÐ

Í frjósemislækningum óttumst við tvenns konar aukaverkanir. Önnur er
eggjastokkaoförvunarheilkenni og hin er fjölburðaþunganir.
Eggjastokkaoförvunarheilkennið (skammstafað OHSS) er aukaverkun sem
einungis kemur upp þegar aðgerðin heppnast og sjúklingurinn verður
þungaður. Og það er ógæfan. Meðgangan heldur áfram, þú getur heyrt
hjarta barnsins í leginu slá. Þú getur þegar séð barnið í ómsjá. En þá
stækkar eggjakerfi konunnar, belgir (stórir eða smáir) myndast hið
innra, vökvi safnast í kviðarholinu og öðrum holum líkamans (lífholi
og gollurshúsi), röskun verður á vökvajafnvægi og hvítum blóðkornum
fækkar auk þess að vart verður við blæðingar ýmis konar. Allt ógnar
þetta lífi og heilsu konunnar.

Hver af þessum þáttum geta orsakað OHSS. Naprótæknilæknir sem gefur
lyf til að örva egglos verður að vera búinn undir það að eiga við
einkennin. En sjúkdómseinkennin koma hundrað þúsund sinnum oftar fyrir
við glasafrjóvgun. Hvers vegna?Vegna þess að meðferðin miðast við það
að rækta óvenjumikið af eggjabúum allt á sama tíma. Ef
glasafrjóvgunarmeðferðin miðaðist við eitt eggbú með einni eggfrumu þá
yrði möguleiki á árangri minni en 5% en kostnaður við meðferðina yrði
hinn sami. Í dag keppast glasafrjóvgunarstofur um sjúklinga. En til að
geta barist um sjúklinga verða þeir að sýna fram á betri árangur en
5%. Bestu glasafrjóvgunarstofur í dag ná 40-45% árangri með einni
ólíkamlegri frjóvgun. Til eru stofur sem sýna 10% árangur. En við
ríkjandi samkeppni getur engin stofa farið undir 10% árangur. Á
síðasta ári var meðalárangur í Evrópu um það bil 28%. Til að ná þessu
marki (28%) verður örvunin af völdum lyfjagjafar að gefa af sér 6 til
12 eða fleiri egg. Þess vegna verður læknirinn að gefa stóra skammta
af lyfjum en það veldur eggjastokkaoförvun í eggjakerfinu.
Fjölburðaþunganir eru hin aukaverkunin. Tölfræðilega séð hefur það
verið sannað að áður en valdir eru 2 bestu fósturvísarnir verðum við
að hafa 6 til 8 af þeim við höndina. Með færri en 6 fósturvísa (til
dæmis ef við veljum bestu tvo fósturvísa af þremur) er möguleiki á
jákvæðum árangri talsvert minni. Ef hins vegar tala fósturvísa fer
yfir 8 er engin samsvarandi aukning í árangri. Þannig hafa
tölfræðilegar rannsóknir sýnt fram á að ákjósanleg tala fósturvísa sem
valið er úr sé á bilinu 6 til 8.

Tölfræðin hefur einnig sannað að 2 sé ákjósanleg tala fósturvísa sem
setja á í móðurlífið. Þegar einungis einum fósturvísi er komið fyrir
eru möguleikar á árangri minni. Þegar tveimur er komið fyrir eru
möguleikarnir bestir. Ef 3 til 4 eða jafnvel 5 er komið fyrir verður
árangurinn enn betri. En það hefur einnig í för með sér hættuna á
fjölburðaþungunum. Jafnvel þegar tveimur fósturvísum er komið fyrir er
möguleikinn á tvíburaþungun um 25%. Þegar þremur fósturvísum er komið
fyrir fer möguleikinn á tvíburaþungun yfir 35%. Það segir sig sjálft
að þríburaþungun getur einnig átt sér stað.

Hvers vegna ættum við að óttast fjölburðaþungun? Ástæðan er afar
einföld. Guð gerði okkur kleift að bera einn barnsþunga. 99.9% kvenna
bera einn barnsþunga. Tvíburaþunganir – eða fjölburaþunganir – eiga
ávallt á hættu að enda áður en kemur að fæðingu. Pípuhol móðurlífsins
er ekki í stakk búið að bera aukna þyngd barnanna. Vöðvaþráðunum er
ofgert þar sem þeir eru þandir til hins ýtrasta. Þetta veldur
fósturláti eða fyrirburafæðingu þ.e. þungun endar áður en komið er að
tilsettum tíma og barnið getur ekki lifað án aðstoðar. Afleiðingin
verður sú að það deyr brátt. Fyrirburafæðing getur einnig valdið því
að barnið fæðist andvana. Fyrirburður, lítil líkamleg þyngd við
fæðingu, minna ónæmi og tíðar sýkingar – þetta eru algengustu þættir
burðarmálsdauða. Eða með öðrum orðum fjölburðaþungun er almennt mun
flóknari þungun sem eykur á hættuna á dauða rétt fyrir eða eftir
fæðingu. Sé litið á þetta frá annarri hlið er hún alger ósigur fyrir
frjósemislækningar.

Setjið ykkur þetta fyrir hugskotssjónir: Hjón setjast niður með lækni
sínum í fimmta skipti. „Við höfum þegar komið fjórum sinnum,“ segja
þau við hann. „Fjórum sinnum höfum við leitað eftir glasafrjóvgun sem
engan árangur hefur borið. Þetta er okkar fimmta og síðasta heimsókn.
Við höfum nú þegar eytt 100.000 PLN (pólskt zlotý), unnið sleitulaust
í 2 ár, ekki tekið nein frí – allt gert í því skyni að fá lækningu til
að geta alið barn.“ Þetta er sagt með ekki og tár falla. En fyrir
hendi er einnig gríðarmikil einbeitni! Læknirinn er metnaðargjarn.
Hann er vandanum vaxinn. Loksins eftir að hafa endurtekið alla
meðferðina á ný hefur hann 4 fósturvísa undir smásjánni. Nú þarf hann
að taka ákvörðun. Hann vill auka möguleikann á því að þungun eigi sér
stað. En hann veit að hættan er fyrir hendi að það valdi
eggjastokkaoförvun. Hann veit einnig um hættuna á fjölburðaþungun og
hvaða afleiðingar slíkar þunganir hafa. En hjónin eru staðföst og
læknirinn tekur ákvörðun: „Ég mun setja 4 fósturvísa í leggöngin.

Eftir 2 vikur hringir sjúklingurinn í hann með fréttir: „Ég fékk
jákvæða svörun.“ Glimrandi fögnuður. Hún er hamingjusamasta konan á
jörðu – um stund. Eftir aðrar 2 vikur kemur hún til læknisins og fer í
ómskoðun (USG). Eftir það fær hún að vita að eggjabúin eru fjögur,
þungunin er fjórföld. Fjórar mannverur hafa fest sig og eru að
þroskast. Hún hafði fjórum sinnum áður reynt en ekki einn einasti
fósturvísir hafði myndast. En í þetta skipti heppnaðist allt. Ég hef
séð þetta gerast. En ekki er það maðurinn sem ákvarðar þessa hluti. En
hvað gerist þá? Fyrst hafði verið gífurlegur fögnuður en nú einungis
10 vikum seinna er tár og snökt. Fósturlát! Og þá dettur okkur annað í
hug – eitthvað sem læknisfræðin gerir okkur tæknilega kleift að gera.
Við fjarlægjum tvö frjóvguð eggjabú með því að drepa tvo fósturvísa.
Nú er komið fram á 8, 9, 10 og 11 viku. Tveir fósturvísar hafa verið
drepnir og við höfum tvíburaþungun. Þungunin heldur áfram og
möguleikarnir að fæða þessi börn á tilsettum tíma aukast verulega.
Engar aukaverkanir sem gætu valdið fósturláti eða andvanafæðingu koma
fram. Þetta er það sem kallað hefur verið „niðurfærsla“ á fósturvísum,
eitt afar snjallt orð til að fela þann hræðilega veruleika að mannlegu
lífi var eytt. Að sjálfsögðu talar enginn opinberlega um þetta. En
þetta er það sem gerist.

VANDAMÁL ÞEIRRAR KYNSLÓÐAR SEM GETIN ER IN VITRO

Fyrsta in vitro barnið fæddist giftusamlega 1978. Það var einungis
fyrir 35 árum. Því má segja að tæknin sé enn mjög ung. Mörg hjón sem
fara í gegnum glasafrjóvgunarmeðferð, fá langþráða þungun og klippa á
naflastrenginn, gleyma stofnuninni sem þau voru í föstum viðskiptum
við og verða treg til að ræða um in vitro meðferðina og hvaða langtíma
áhrif hún hefur.

Því lengur sem glasafrjóvgunarmeðferðin er við líði því meiri
upplýsingar fáum við um börnin sem getin eru með þessum hætti. Komið
hefur í ljós að meðal þessara barna má merkja aukningu á
erfðafræðilegum afbrigðileika. Það er dæmigert að við sjáum þau
dragast aftur úr í þroska á skynhrifum frá öðru ári til þess fimmta.
Seinna nær þessi þroski á skynhrifum jafnvægi og börnin ná þeim sem
getin eru með náttúrlegum hætti. En hinn erfðafræðilegi afbrigðileiki
hverfur ekki. Skýrt hefur verið frá því að börn sem getin eru og
fæðast vegna glasafrjóvgunar og uppsetningu fósturvísis (IVF ET) eru í
aukinni hættu (30-40%) að hafa erfðafræðilegan galla. Og þessum
frásögnum fjölgar.

GRIMMDARLEGT VAL

Hinn sæli Jóhannes Páll II hafði ávallt þá afstöðu að vísindin ættu að
þróast sem ætti að vera í þágu hvers einasta manns, í þágu okkar
allra. En hann varaði ávallt heiminn við að þessi þróun mætti ekki
rekast á við reisn og líf hvers einasta manns. Hvernig berum við þetta
saman við glasafrjóvgunarmeðferðina?

Þar fá ekki öll börn að lifa. Í glasafrjóvgunarmeðferðinni er þetta
kallað „val“ – af 6 til 8 fósturvísum veljum við þá tvo sem við teljum
vera besta. „Líf fyrir líf.“ Þetta er það sem glasafrjóvgunin snýst
um. Við kostum kapps um að geta líf á kostnað lífs annarrar mannveru
með frystingu, „niðurfærslu“ á fósturvísum (þ.e. dráp á þessum
„umfram“ börnum sem eru að þroskast í móðurlífinu) og fósturskimun sem
læknastöðvar verða nú að bjóða upp á. Þú tekur til prufu eina frumu úr
átta fruma fósturvísi – leyst hana upp í númer, myndað litningakort
til að ákvarða erfðafræðilega samsetningu (eða allan fósturvísinn þar
sem allar frumurnar eru eins) – og ákvarðað að fósturvísinn er
gallaður, hann sé erfðafræðilega gallaður. Slíkur fósturvísir fær
örugglega ekki að lifa.

Fósturskimun gerir okkur einnig kleift að velja börnum okkar
eiginleika. 1% hjóna í Bandaríkjunum fara á læknastofur og fá
glasafrjóvgun til að geta pantað „sérhannað“ barn. Barnið verður að
bera á herðum sér þann „galla“ að það getur ekki verið ólíkt þeirri
hugmynd sem foreldrar þess hafa um það. Oftast vilja þessir foreldrar
barn af tilteknu kyni, að það hafi sérstakan augnlit, hárlit og svo
framvegis. Fósturskimun er ekki í þágu samfélagsins.

Gefa þarf orðunum sem Jóhannes Páll II mælti sérstakan gaum: „allt frá
upphafi tilveru mannsins til náttúrulegs dauða.“ Siðmenning nútímans
sýnir yfirgang á tvennum stigum lífs okkar: þegar við erum fósturvísar
og þegar við erum níræð eða þar um bil þegar við gleymum hvað við
heitum og hver við erum. Við erum öðru fólki „baggi“. Líknardráp eru
nú á næsta leiti. Ef við mætum þeim verknaði ekki af algerri festu og
segjum ákveðið „nei“ munu þau verða innleidd hér í Póllandi fyrr en
varir, alveg á sama hátt og glasafrjóvgunarmeðferðin. Fullvaxin
persóna lætur ekki hvað sem er yfir sig ganga. En fósturvísinn hefur
enga undankomuleið. Þetta litla mannsfóstur er á valdi okkar undir
smásjánni, undir valdi læknisins sem er ábyrgur fyrir því. Það sama á
við litla gráhærða manninn. Þess vegna er mikilvægt þegar við berjumst
fyrir lífi hverrar einustu mannveru á öllum stigum þroska hennar að
við sjáum okkur sjálf í þeirri mannveru og gefum Guði dýrðina en hann
er skapari lífs á jörðu.

MEÐHÖNDLUN EÐA VARNIR GEGN ÓFRJÓSEMI

Frjósemislækningar fjalla mikið um ástæður ófrjósemi og leiðir til að
meðhöndla hana. Í 99% tilfella beinst athyglin að þessu máli. En
ekkert er sagt um varnir gegn ófrjósemi. Raunar er staðreyndin sú að
þær eru að öllu leyti hunsaðar. Ég kenni ekki illu innræti um. Ég geri
ráð fyrir að fólkið, læknarnir, sem ræðir ekki þessa leið sé
einfaldlega of upptekið. En sé málið rætt á almennum nótum er
ófrjósemi „kaupsýsla“ sem gefur af sér stórfé. Það er enginn hagnaður
í því að finna varnir gegn henni eða að lækna hana. Hvaða hagnaður er
af því að ræða varnir gegn þessu hratt vaxandi vandamáli sem ófrjósemi
er?

Myndi nokkur læknir með réttu ráði koma fram í sjónvarpi og tala um
dyggð skírlífis? Hann yrði hrópaður niður! Hann væri ekki talinn með
öllum mjalla. Að mæla fyrir skírlífi á 21. öldinni! En athuganir mínar
hafa leitt í ljós að kynmök snemma á ævinni leiða til þess að fólk
hefur fjölda bólfélaga áður en það gengur í hjónaband. Kynmök snemma á
ævinni og fjöldi bólfélaga hefur oft í för með sér að fólk smitast af
kynsjúkdómum. Það þarf ekki að vera sýfilis eða lekandi. Það eru til
þúsundir annarra örvera sem á hulinn hátt og nánast einkennalaust
draga úr frjósemi karls og konu. Þær draga úr getu leghálsins að
framleiða slím en slímið er brúin sem sæðið ferðast eftir í legpípuna
og eggrásina. Ef ekkert slím myndast þá getur sæðið ekki ferðast
lengra. Þessi smit veikja einnig æxlunarkerfi karlsins. Þau taka sinn
toll af fjölda sæðisfruma og veikja hreyfigetu sæðisins.

Hvetja á til skírlífis. Raunar ættu læknar að segja við sjúklinga sína
þegar þeir koma í skoðun: „Ég sé að þú er 24 ára. Sú staðreynd að þú
sért hrein mey er alls ekki slæmt afrek. Þú ættir að vera hreykin og
klappa sjálfri þér á bakið.“ En mjög fáir af okkur segja það.

Við verðum að útrúma skaðlegum þáttum en þar eru getnaðarvarnir efst á
blaði. Við förum út í búð og kaupum pakka af sígarettum. Á pakkanum
stendur „tóbak drepur“ eða „tóbaksreykur er skaðlegur börnum“.
Getnaðarvarnarpillan geymir engar slíkar viðvaranir en hún er engu að
síður ekki hættulaus fyrir heilsu okkar eða frjósemi.

Kvensjúkdómalæknar eru allt of gjarnir á að ávísa pilluna við öllum
kvillum jafnvel þótt sjúklingurinn óski þess ekki. Einungis
lyfjafyrirtæki sem framleiða pilluna senda fulltrúa sína til
kvensjúkdómalækna. Önnur fyrirtæki senda ekki fulltrúa sína. 99% af
þeim lyfjum sem kvensjúkdómalæknar ávísa í dag eru
getnaðarvarnarpillur. Þannig ætti það ekki að koma á óvart að nánast
hver heimsókn til læknisins endar með því að hann ávísar
getnaðarvarnarlyfjum. Pillan er ávísuð alls staðar jafnvel til ungra
stúlkna nánast til að innræta þeim „menningarleiðir“ nútímans. Ég mun
leiða hjá mér krabbameinsvaldandi estrógeni. Estrógenið er
nauðsynlegt. Það er hormón – kvenhormón. En með kerfisbundinni eða
taumlausri notkun á því til langs tíma eykst hættan á
brjóstakrabbameini og að æxli myndist í eggjaleiðaranum. Það gerist
kannski ekki við 25 ára aldur heldur seinna við fimmtugs eða sextugs
aldur þegar við höfum gleymt því að við notuðum eitt sinn
getnaðarvarnarpilluna. Þessi staðreynd hefur verið sannreynd með
áreiðanlegum hætti og er hún vel þekkt á vettvangi læknisfræði og
vísinda.

Hormónagetnaðarvörn veldur ótímabærri öldrun á leghálsinum.
Sjúklingurinn eldist um eitt ár samkvæmt dagatalinu en leghálsinn um
þrjú ár. Eftir að hafa notað pilluna í 10 ár kann konan að vera þrítug
en leghálsinn er þá fimmtugur. Og þá koma upp vandamál með getnað. Þú
gætir haft heilbrigðar, sæðisfrumur, heilbrigðar eggfrumur en brúna
vantar.Þess vegna er tæknifrjóvgunin komin til – þess vegna er in
vitro komin til. En það eina sem við þurfum að gera er að leita að
öðrum aðferðum, öðrum leiðum.

En allir vita að lyfjaiðnaðurinn er gríðarlega ábatasamur iðnaður þar
sem framleiðsla getnaðarvarna er fremst í flokki. Hver vill segja
skilið við það? Mörg hundruð eða mörg þúsund einstaklinga þéna háar
upphæðir við að gera tilraunir á öðrum mönnum án þess að taka tillit
til heilsu þeirra. Það er því ekki að furða að við fáum engar
hluthægar upplýsingar frá fjölmiðlum.Nánast öll kvennatímarit birta
greinar um að „lifa við frelsi“ og að vera „frelsuð kona“. Frelsaður
frá hverju? Að deyja úr brjóstkrabbameini að 30 árum liðnum? Að flytja
svona frásagnir á ölum ljósvakans er einfaldlega glæpsamlegt. En þetta
er heimurinn sem við búum í.

Til að forðast ófrjósemi verðum við einnig að lifa heilbrigðu lífi.
Ekki þarf að dvelja lengi við það atriði. Það sem er enn mikilvægara
er að breyta því fyrirkomulagi hvenær konan verður fyrst þunguð. Við
20 ára aldur er konan heilbrigðari og frjósamari við 30 ára aldur. En
við 25 til 30 ára aldur vinnur hún hörðum höndum við að afla sér
góðrar menntunar til að tryggja sér gott starf svo að hún geti notið
þeirrar hagsældar sem sóst er eftir í dag í efnisheiminum – eiga að
lágmarki bíl, hús og svo framvegis. Og þannig blöndum við okkur með
glöðu geði við þann hluta íbúanna sem búa við ófrjósemi.

En við skulum ekki gleyma því allra mikilvægast: Guði sem er gefandi
lífs og frjósemi.  Og Heimurinn hefði ekki orðið tilhefði hann ekki
viljað það;  og ekki heldur foreldrar okkar eða við sjálf. Án hans
gætum við ekki getið börn. Við eigum að virða viðhorf hans í þessu
máli og vera samhuga honum í lífinu.

Tadeusz Wasilewski læknir
Bialystok, Póllandi

A Lifesitenews article about how God opened one woman’s heart

This article makes a very good point, and I hope that we will all have ears to hear it!

http://www.lifesitenews.com/news/i-thought-i-was-pro-life-but-god-told-me-i-had-the-spirit-of-abortion